Dosije koji se vraća posle 67 godina

Godine 1959, ugledni francuski biolog doputovao je u Sjedinjene Države na seriju predavanja. Ono što je trebalo da bude rutinska akademska poseta navodno ga je odvelo iza vrata jednog od najpoznatijih vojnih objekata u istoriji UFO fenomena.

Prema svedočenju koje je prvi put objavljeno 1981. godine, naučnik poznat samo pod inicijalima M. L. dobio je poziv da ispita neobične biološke uzorke. Rezultati analiza bili su toliko neobični da je zahtevao da vidi njihov izvor.

Nekoliko dana kasnije našao se u vazduhoplovnoj bazi Rajt Paterson u Ohaju.

Tamo su mu, prema njegovim tvrdnjama, pokazana dva konzervirana tela.

Opis koji je ostavio i danas izaziva pažnju istraživača. Bića su navodno bila visoka oko 2,3 metra, sa veoma svetlom kožom, dugom plavom kosom i plavim očima — tzv. Nordici u ufološkoj klasifikaciji. Lica su imala gotovo savršeno simetrične crte, uske noseve, tanke usne i male brade. Izgledali su gotovo kao blizanci.

Tela su pokazivala teška oštećenja, ali glave su ostale netaknute.

Francuski biolog tvrdio je da je nakon toga bio obavezan na desetogodišnje ćutanje. Njegov identitet nikada nije javno potvrđen, ali autor koji je objavio priču opisao ga je kao naučnika svetskog ugleda koji je sarađivao sa nekim od najpoznatijih francuskih nobelovaca.

Na prvi pogled, ovo bi mogla biti još jedna zaboravljena UFO priča iz hladnoratovske ere.

Međutim, poslednjih godina stari dosije dobio je novu dimenziju.

Bivši američki obaveštajac Dejvid Graš izjavio je pred Kongresom da su Sjedinjene Države decenijama posedovale programe za preuzimanje srušenih letelica nepoznatog porekla i da su prikupljani „neljudski biološki ostaci“. Graš je posebno pomenuo slučaj iz 1933. godine kod Mađente u Italiji, za koji tvrdi da predstavlja jedan od najstarijih poznatih slučajeva preuzimanja neidentifikovane letelice.

Istovremeno, kongresmen Erik Berlison zatražio je od organizacije MITRE da sačuva i preda dokumentaciju koja seže sve do 1930. godine. Upravo taj vremenski okvir pokriva period navodnog incidenta u Mađenti i potencijalne rane programe povezane sa analizom nepoznatih tehnologija.

Ako su tvrdnje o preuzimanjima letelica tačne, Rajt Paterson bi bio logično mesto za dugoročno skladištenje i proučavanje materijala. Ta baza se decenijama pojavljuje u svedočenjima vojnih lica, istraživača i uzbunjivača.

Možda je najzanimljivije to što se opisi tela razlikuju od slučaja do slučaja. Dok su neki svedoci govorili o malim bićima sa velikim glavama, ovaj dosije opisuje visoke plavokose humanoide koji se gotovo ne razlikuju od ljudi. Ukoliko iza svih ovih priča postoji makar zrno istine, to bi značilo da istraživači ne govore o jednoj vrsti bića, već o više različitih kategorija koje se pojavljuju kroz decenije.

Za sada ne postoji dokaz koji bi potvrdio priču francuskog biologa.

Ali pitanje ostaje otvoreno.

Ako arhive koje Kongres sada traži zaista budu objavljene, da li će među njima postojati tragovi koji vode do Mađente, Rajt Patersona i navodnih bioloških uzoraka čuvanim iza zatvorenih vrata još od prve polovine prošlog veka?

Ili će i ovaj dosije ostati još jedna senka u dugoj istoriji fenomena koji uporno odbija da nestane?